[SubMission]-(2)masahiro goto

posted on 30 Sep 2013 22:22 by lightdevil-blood in commu

 

โฮฮฮไม่ได้เขียนมานานแล้วแงงงภาษาแปร่งๆอะไรไปบ้างขออภัยนะคะTuTTTTT


 

 

 

"うん.. もう五分"


โจเซฟ โลแกน นายตำรวจใหญ่ลอนดอนสถบอย่างหัวเสียหลังจากได้ยินเสียงที่ลอดออกมาจากกองผ้าห่มตรงหน้า ขณะนี้เป็นเวลาเกือบจะสิบโมงของเช้าวันเสาร์และวันนี้เป็นวันหยุดของเขา ปกติแล้วเขาควรได้พักผ่อน ตื่นเช้ามานั่งดื่มกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์หรืออะไรก็ได้ที่มันจรรโลงใจกว่าการ ต้องมาปลุกลูกชายเหมือนคุณพ่อลูกอ่อนวัยยี่สิบแบบนี้

..เออและไอ้ลูกชายที่ว่ามันก็อายุ30กว่าๆแล้วด้วยนะ

"แมตต์ " เขาเขย่าร่างที่ขดอยู่ใต้ป้าห่มเบาๆ ก่อนจะเรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
 
"แมตต์ตื่นได้แล้ว"

"うるさいな,もう5分だけだ" ภาษาญี่ปุ่นที่เขาไม่เข้าใจลอดออกมาอีกครั้ง ถึงแม้โลแกนจะไม่รู้ว่าแปลว่าอะไรแต่เขามั่นใจมากว่าไอ้คนที่นอนอยู่ใต้ผ้า ห่มไม่ได้บอกว่าจะลุกขึ้นมาแน่ๆ
 
"แมตต์ฉันฟังแกไม่รู้เรื่องหรอกนะ"
 
'"分かってるんたろう。"
 
อืม..ประโยคนี้คุ้นๆ..ได้ยินบ่อย..แปลว่าอะไรวะ..
 
"แมตต์...."
 
"うせえなぁ。"

"แมตต์!ภาษาอังกฤษ!" โลแกนหัวเสียกระชากผ้าห่มขึ้น ไอ้การสื่อสารที่บกพร่องนี่กำลังจะทำเข้าประสาท

"....ทีคุณยังไม่เรียกชื่อผมด้วยภาษาญี่ปุ่นเลย"

 มาซาฮิโระ โกโตะ ลูกชายแท้ๆของเขา ที่ลืมตาได้ครึ่งเดียวมองหน้าเขานิ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบแบบคนเพิ่ง ตื่นด้วยภาษาอังกฤษที่โลแกนเข้าใจ
"มาซาฮิโระ สิบกว่าปีที่นายอยู่ลอนดอนกับฉันมีคนเรียกชื่อนายจริงๆกี่ครั้งหืม?"เขาเลิก คิ้วมองอีกผ่ายก่อนถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้
"32ครั้ง"
"หะนี่นับด้วยเหรอ"
"มั่วเอา....แล้วนี่มีอะไรปลุกแต่เช้าวันนี้วันหยุดนะ"เขายันตัวขึ้นนั่งก่อนเกาหัวแกรกๆ

"วันหยุดของฉันแต่ไม่ใช่ของนาย ฉันเดินผ่านโต๊ะนายเมื่อวานเห็นโน้ตนัดสอบสวนพยานวันนี้ตอน10โมงซึ่งนี่มัน จะสิบโมงแล้วแต่นายยังนอนขดเป็นดักแด้เนี่ยนะ"
"คดีนั้นผมปิดไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว..และเผื่อพ่อไม่รู้แต่ผมเพิ่งถึงบ้าง ตอนหกโมงเช้าที่ผ่านมานี้และนี่คือวันหยุดของผม" แมตต์ลุกยืนกล่าวกับเขา ท่าทางดูเซ็งๆที่โดนเขาขัดจังหวะการนอน
 
ก็มันช่วยไม่ได้นี่หว่า เขาเคลียร์คดีที่รับผิดชอบเสร็จตั้งแต่เย็นวานแล้วยังไม่ได้กลับเข้ากรมอีก เลยและป่านนี้ที่กรมก็คงกำลังทำสำนวนคดีอยู่และยังไม่ลงหนังสือพิมพ์เช้านี่ แน่ๆใครมันจะไปรู้วะ เขาเกาหัวตัวเองแกรกๆอย่างสำนึกผิดเล็กน้อยก่อนจะรู้ตัวว่าไอ้ลูกตัวดีมัน เดินออกจากห้องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
"เฮ้ยแล้วจะไปไหนนัดสาวที่ไหนไว้รึไง"เขาถามไล่หลังไปจนโดนแมตต์ที่หงุดหงิดอยู่แล้วค้อนกลับมาเล็กน้อย

"ไปทำข้าวเช้า"
 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 
"อยู่กันมาจะสิบปีทำไมไม่เคยบอกว่าทำกับข้าวเป็น"โจเซฟนั่งลงก่อนมองอาหารบนโต๊ะ ถึงจะอยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปี แต่ด้วยความที่เป็นตำรวจทั้งคู่อย่าว่าแต่ทานอาหารด้วยกันเลยแต่หยุดตรงกัน ยังแทบไม่มีด้วยซ้ำ
"เคยถาม?"มาซาฮิโระเหลือบตามองพ่อของตน เขาส่ายหน้าเบาตอบเบาๆ พอเห็นแบบนั้นเจ้าลูกเลยก้มลงจัดการอาหารของตัวเองต่อ
เขาจึงเริ่มลงมือทานอาหารจองตัวเองบ้าง ที่แมตต์ทำคือเนื้อต้มกับมันมันฝรั่งและผักอีกสองสามชนิด เขาจำได้ว่าเคยทานที่ญี่ปุ่นเมื่อประมาณสามสิบปีก่อนรู้สึกว่าจะชื่อนิกุ อะไรจาอะไรสักอย่าง ถึงที่แมตต์ทำจะหน้าตาไม่ดีเท่าที่เคยกินก็เถอะ
"หน้าตาดูดีเลยนะเนี่ย"
"รีบๆกินเถอะเดี๋ยวเย็นหมด"แมตต์พูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามองเขา
 
อะไรวะไอ้ลูกคนนี้นี่ชมอยู่แท้ๆ เขาบ่นใจก่อนจะตักเนื้อเข้าปาก
"หือ.."
รสชาติถือว่าพอใช้ได้ทีเดียวถึงจะหนักเค็มๆไปนิดๆก็เถอะ เขาลอบมองแมตต์ระหว่างตักมันฝรั่งใส่ปาก อย่างน้อยๆก็ดีกว่าที่เขาจินตนาการไว้ว่าไอ้เด็กขี้เก็กนี่มันจะทำได้เยอะทีเดียวเขาตักเข้าปากอีกคำพลางมองหน้าไอ้ตัวคนทำไปด้วย
 
ว่าไปหน้าตามันก็ได้เค้าโครงจากเขามาพอสมควร อืมถือว่าหน้าตาดีเลย(ถึงจะน้อยกว่าเขาก็เถอะ) นิสัยมันก็ไม่ได้เลวร้าย แถมยังเป็นตำรวจทำอาหารเป็นอีกต่างหาก..
แต่ทำไมไม่เคยพาแฟนมาให้พ่อมันรู้จัก..
 
หรือว่า..

"...แมตต์"

"หืออะไร? หนักเค็มไปใช่ไหม"แมตต์เงยหน้ามองเขาพูดทั้งอาหารยังเต็มปาก เขาลูบคางตนเองชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามลูกชายตัวเองว่า

 
"แกเป็นเกย์รึเปล่า..."

"หะ.."
 
 
แมตต์ชะงักไปครู่หนึ่งหลักจากจบคำถามเจ้าตัวคว้าแก้วน้ำข้างๆขึ้นมาดื่มไปอึกใหญ่
 
"ทำไมถึงถาม"

"แกอายุก็ปาไปเลขสามแล้ว หน้าที่การงานก็มีสาวๆลอนดอนสวยๆก็เยอะแยะแต่ไม่ยักกะพาสาวมาให้พอเห็นสักคน แถมปกติผู้ชายญี่ปุ่นเขาไม่ทำงานบ้านกันนี่แกก็ทำอาหารเป็นอีก นี่แกบอกมาตรงๆก็ได้นะฉันไม่รังเกียจแกหรอกมันเป็นเรื่องของจิตใจฉันเข้าใจ ที่นี่เปิดใจเรื่องแบบนี้มากกว่าญี่ปุ่นเยอะ "เขาพูดด้วยสายตาจริงจังวางมือลงบนมือของอีกผ่ายที่อยู่บนโต๊ะ
 
"นี่คิดไปถึงไหนเนี่ย"แมตต์หลุดขำพรืดก่อนเอาตะเกียบในมือชี้มาทางเขา
 
"เรื่องสาวๆมันก็พอมีบ้าง แล้วเรื่องอาหารจะคนชาติไหนมาอยู่เมืองนอกไม่ทำเองใครเขาจะทำให้กิน"
"โหอะไรวะ มีบ้างแล้วไม่เคยจะบอกนี่ฉันเป็นพ่อแกนะ เอะหรือคนในกรมนี่แกขอคบเขาหรือยังให้เป็นพ่อสื่อให้เอาไหม"
 
"ไม่เอาล่ะ ไม่อยากทิ้งคนแก่อยู่บ้านคนเดียว"แมตต์เก็บจานของตนเดินออกจากห้องไป
 
.............
 
ถึงประโยคหลังเสียงจะเบาไปนิดแต่โลแกนคิดว่าเขาได้ยินไม่ผิดแน่ๆ ไอ้ลูกนี่มันก็มีมุมน่าเอ็นดูเหมือนกันวุ้ย
เอ๊ะแต่มันว่าเขาเป็นคนแก่นี่นา...อืมชักเริ่มไม่น่าเอ็นดูแล้วล่ะ

เขากำลังจะก้มลงกินข้าวต่อระหว่างนั้นเสียงเรียกเข้ามือถือที่อยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เขากวาดสายตาอ่านข้อความในโทรศัพท์อยู่สักพัก

"แมตต์" น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ความจริงจังในน้ำเสียงเรียกอีกคนให้หันมาในทันที
"ให้ เวลาห้านาที แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วเจอกันที่รถ อย่าลืมบัตร"เมื่อสั่งเสร็จแล้วโลแกนเดินออกไปที่รถพร้อมบัตรประจำตัวและของ ตนก่อนต่อสายกลับไปที่กรมตำรวจ
 
 
.
.
.
.
.
.
.
.
 
เสียงสัญญาณไซเรนดังไปทั่วจัตุรัตกลางเมือง เทปสีเหลืองถูกคาดไว้รอบบริเวณตำรวจหลายนายพยายามกันประชาชนที่กำลังแตกตื่นรวมถึงผู้สื่อข่าวหลายสำนักออกจากพื้นที่
 
"โกลาหลกันน่าดู.."มาซาฮิโระปิดประตูรถก่อนลอดเทปสีเหลืองเข้ามา เขามองไปรอบๆ  เทปสีขาวถูถแปะไว้บนพื้นหลายจุดทีเดียว
"ก่อเหตุกลางเมืองว่ากล้าแล้ว ยังกล้าก่อเหตุวันที่ฉันออกเวรอีก "โลแกนข้ามเทปตามมาก่อนอ่านบันทึกที่เพิ่งได้รับมา มาซาฮิโระมองแล้วสายหัวอย่างขำๆจือระอาก่อนจะก้มลงสำรวจตามบริเวณพื้นด้วยถุงมือ
 
 
 
"แต่ก็ดีไม่ได้ทำคดีเดียวกับแกมานานแล้วนี่นะจริงไหม" โลแกนพูดขณะหันหลังให้อีกผ่าย เสียงและการเคลื่อนไหวของมาซาฮิโระหยุดลง หรือไม่เขาแค่อาจจะไม่ได้ยินเอง
 
"อืม..."เขายิ้มเล็กน้อยหลังจากได้ยินเสียงตอบเบาๆ แน่นอนว่าอีกผ่ายคงไม่เห็น

 
"ฝากตัวด้วยนะ ..พ่อ"
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet