[EINT]Prologue

posted on 28 May 2015 19:09 by lightdevil-blood

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

Prologue

ผู้เข้าร่วมการวิจัยทดลอง หมายเลข 66084

กำเนิดเดอะซ้ง

(มีคำหยาบนิดหน่อยนะคะ)

“ผลแอดออกยังอะซ้ง”

 

  คำถามที่ปวดร้าวที่สุดในช่วงชีวิตของเขาตอนนี้ถูกโพล่งขึ้นมากลางโต๊ะอาหารรอบที่สองของวัน พีรพัฒน์ แซ่เจี่ย หรือซ้ง ทำหูทวนลมตักข้าวผักกะเพราเข้าปากคำโต สายตาเหม่อลอยไปข้างหน้าเหมือนไม่ได้ฟังสิ่งที่คนถาม

“ซ้ง ซ้ง! เอ๊ะ นี่แม่ถามไม่ได้ยินเหรอไง”  หญิงวัยกลางลดช้อนลงเลิกคิ้วมองลูกชายของตน  เขาลอบกลอกตาเล็กน้อยก่อนจะตอบไปห้วนๆ  “ยัง ออกเดือนหน้า“

“พูดจาให้มันมีหางเสียงหน่อย”

“ออกเดือนหน้าค้าบ ~” ซ้งตอบเสียงอ่อน หลบตาก้มลงมองจานข้าวของตน  เอาช้อนเขี่ยหมูกรอบในจานไปมา

 

  เขาเพิ่งจบมัธยมมาได้ไม่กี่เดือน ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอมยาวปรับเวลาอาเซียน รวมๆแล้วเขามีเวลาหยุดถึงครึ่งปีเลยทีเดียว ตอนแรกเขาวางแผนไว้อย่างดี ฝึกถ่ายรูป ไปเที่ยวแบบแบ็คแพ็ก เรียนแต่งหน้า  ดำน้ำ  ปลูกปะการัง นั่งสมาธิ  

แต่ที่ไหนได้ครึ่งปีที่ไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองนี่มันทรมาณยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ด้วยระบบการศึกษาอันดีเลิศประเสริฐศรีของสยามประเทศ คณะที่เขาอยากเข้าไม่มีสอบตรง นั้นหมายความว่าเขาต้องรออย่างต่ำก็ห้าเดือนกว่าประกาศผลแอดมิชชั่นจะรู้ว่าจะได้เรียนคณะที่อยากเรียนไหม ผลการเรียนของเขาอยู่ในเกณฑ์ไม่แย่ แต่คนสมัครเป็นแสนเป็นใครก็ต้องกังวลเป็นธรรมดา วันๆของเขาหมดไปกันการกินนอนเล่นเกมมาสามสี่เดือนแล้ว พอพยายามจะหาอะไรทำก็อดคิดถึงเรื่องสอบไม่ได้สักที ยิ่งเวลาผ่านไปเพื่อนๆญาติๆโดยเฉพาะลูกเพื่อนพ่อลูกเพื่อนแม่ทยอยติดรับตรง คำถามที่เกี่ยวกับมหาลัยของเขาก็มากขึ้นตามเป็นเงา ติดที่ไหน จะเรียนอะไร เมื่อไหร่จะมีที่เรียน

เรียนท่านพ่อท่านแม่และพี่ป้าน้าอาที่เคารพ ไอ้ซ้งคนนี้ก็อยากรู้เหมือนกันโว้ย

“แล้วปิดเทอมนี่จะไปเรียนอะไรบ้างไหม จะนอนเฉยๆเหรอ” บรรยากาศมาคุเข้าครอบคลุมทั้งโต๊ะอีกครั้ง จริงๆที่ผ่านมาเขาก็วางแผนไว้หลายอย่างแต่ก็ผลักไปมาจนสุดท้ายไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเสียที

  “ก็คิดๆอยู่” เขาตอบเสียงอ่อน

“คิดๆมากี่เดือนแล้ว จะทำอะไรก็รีบทำไม่ใช่นอนเฉยๆ”

“รู้แล้ว....”

  “ครับ สิ หางเสียงหายไปไหน”

“รู้แล้วค้าบ”  เขาตักหมูกรอบชิ้นสุดท้ายเข้าปากก่อนจะรวบช้อนยกจานของตัวเองไปล้าง  เสร็จแล้ววิ่งขึ้นบันไดมาห้องนอนที่แปะสติ๊กเกอร์นกลิเวอร์เบิร์ดไว้หน้าห้อง  ซ้งยังนอนกับพ่อกับแม่ อันที่จริงเขามีห้องนอนของตัวเอง แต่ห้องนอนเขาไม่มีทีวี และทุกครั้งที่จะดูบอลเขาก็ต้องมาดูห้องใหญ่ ซ้งจึงลากฟูกจากห้องตัวเองมาปูนอนที่พื้นห้องพ่อแม่เป็นการตัดปัญหา เขาเปิดโน้ตบุ้ค  หยิบกล้องกล้องมิลเลอร์เลสที่ใช้ร่วมกับพ่อขึ้นมาต่อเข้ากับคอม นั่งโอนไฟล์รูปออกจากกล้อง ระหว่างรอไฟล์โอนเสร็จเขาก็เปิดหน้าเว็บทวิตเตอร์ขึ้นมา เขาเท้าคางเลื่อนไทม์ไลน์อยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะพิมพ์อีโมติค่อน คนนอนแบะลงไปในช่องทวีต  

  “_ノ乙(、ン、)_ เบื่อ”  

  เสร็จแล้วเขาก็ย่อหน้าจอทวิตเตอร์ลง ระหว่างที่กำลังเลือกรูป  หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็สว่างขึ้น เขาคว้ามาอ่านก็พบว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนของไลน์ ส่งมาจากพี่หง รุ่นพี่ที่เขารู้จักนั้นเอง

“เฮ้ยมึงเป็นไร เห็นทวิตดูนอยๆ”  พี่หงคงอ่านทวิตเขาเมื่อครูเลยไลน์มาหา เขายกขาขึ้นมาฟาดโต๊ะคอมก่อนจะเอนหลังพิมพ์ไลน์ตอบไป

  “เปล่าพี่ เบื่อเฉยๆว่ะ”

“ดราม่ากับใครมาวะ” อีกฝั่งบอกกลับแทบจะทันที

“เปล่าเว้ย นี่เป็นคนรักสงบ ไม่สู้คน แค่ว่างชิบหายเลยว่ะช่วงนี้.... “

“ถุ้ย555 เออนึกว่ามีอะไร  ไปมึง ไปเล่นเกมที่ดองไว้” พี่หงตอบมาพร้อมส่งสติ๊กเกอร์มาให้ด้วย

“ไม่มีที่อยากเล่นว่ะ" ซ้งพิมพ์ตอบพร้อมโยกเก้าอี้ไปมา ที่จริงเขามีเกมที่กดมาช่วงสตีมวินเทอร์เซลล์ดองไว้เต็มไปหมด แต่ตอนนี้ไม่ว่าเกมไหนๆก็ดูน่าเบื่อ ก็คงคล้ายๆผู้หญิงที่บ่นว่าไม่มีเสื้อใส่ทั้งๆที่มีเต็มตู้

“โวะ เรื่องมากจริง งั้นหางานทำปะละ”

“ทำแล้ว งานหนังสืออะ โคตรเมื่อยขาอะพี่ กลับบ้านมานี่นึกว่าตัวเองจะกลายเป็นชาร์ลเซเวียร์ละ”

“ทำไม ผมมึงร่วงรึไง”

“ปวดขาสิวะ” ซ้งหลุดขำก่อนจะพิมพ์ตอบไป งานหนังสือที่ผ่านมาเพื่อนซ้งที่ทำงานพิเศษร้านขายการ์ตูนชวนเขาไปทำงานที่บูธ บรรยากาศในงานหนังสือที่ว่าวุ่นวาย พอต้องมาเป็นพนักงานเองแล้วแม่งเป็นความวายป่วงขั้นสูงสุด  สิ่งที่ลำบากที่สุดสำหรับมนุษย์อินโทรเวิร์ธเช่นเขา แต่คือที่ต้องยืนกลางฝูงคนทั้งวันตั้งแต่แปดโมงยันสี่ทุ่ม แค่วันแรกกลับบ้านมาเขาก็ไม่รู้สึกถึงขาตัวเองอีกต่อไป  พอจบงานรู้สึกเข้าใจชาร์ล เซเวียร์ตอนโดนยิงขาเป็นอัมพาตขึ้นมาเลยทีเดียว

“แต่จริงๆก็สนุกดีนะ แต่แม่งไกลว่ะพี่กลับดึกทุกวันไม่ไหวจะตายเอา” เขาส่งสติ๊กเกอร์หมีนอนแบะไปด้วย

“เอองั้นเอางี้เปล่า มึงมาทำงานที่กูทำอยู่ไหม”

“หือพี่อยู่ใต้ไม่ใช่เรอะ มาทำงานไรวะ ”

“มากรุงเทพแล้ว งานง่ายๆไม่ต้องทำอะไรมาก”

“ทำงานผ่านเน็ต แชร์ลูกโซ่ คุมโต๊ะบอลไม่เอานะพี่” ซ้งแหย่ขำๆไปดักคอไว้อย่างรวดเร็ว

“นี่แกเห็นพี่เป็นคนยังไงวะ...ไม่ใช่ คือว่ามันเป็นแบบนี้” หลังจากนั้นพี่หงก็บอกรายละเอียดของงานที่กำลังทำให้เขาฟัง เท่าที่สรุปได้คือมันเป็น บริษัทขายอุปกรณ์ลดน้ำหนักและให้บริการฟิตเนส แต่งานที่พี่หงทำคือการทดสอบเทคโนโลยีอะไรสักอย่าง ที่ฟังดูเป็นหนังไซไฟมากๆ

 

ปีนี้เพิ่ง2015  อีกตั้งเกือบร้อยปีถึงจะมีโดราเอม่อน ไอ้คลื่นสมองอะไรนั้นมันจะเป็นไปได้หรือวะ

 

“นี่ก็เพิ่งชวนไอ้ถงไป เออ แกลองไปคิดๆดูละกัน ” ถง คือชื่อเพื่อนสนิทของเขาเอง มันรู้จักพี่หงเพราะเชียร์ลิเวอร์พูลเหมือนกัน  จริงๆมันชื่อโทชิ แต่เขาและพี่หง ถือวิสาสะตั้งใหม่แทนป๊ามันว่า ถงชง จะได้เข้ากับ หงและซ้ง เป็นสระองเหมือนกัน

  เดี๋ยวไปถามไอ้ถงอีกทีก็ได้วะ เขาจบการสนทนาด้วยสติ๊กเกอร์ลายกับตันอเมริกาทำท่าวันทยาหัตถ์ไปให้พี่หง ก่อนจะทักไลน์ไปหาไอ้ถงเรื่องงานที่ว่า

“เออพี่หงมาชวนกูเหมือนกัน” ไอ้ถงตอบอย่างรวดเร็ด สงสัยมันเพิ่งเล่นเกมเสร็จพอดี

“มึงว่าพี่เค้าอำเล่นปะวะ กูจำได้ ไกเออร์มันเป็นฟิตเนสไม่ใช่เหรอวะ ที่มันมีมาสคอตเป็นแมวสีเทาๆ มันจะไปเป็นที่ทดสอบเทคโนโลยีอะไรได้ไงวะ”

“เค้าอาจจะให้มึงไปใส่โอนามิรุ่นใหม่ เก็บพุงเป็นซิกแพคในหกวิ” ไอ้ถงตอบกลับทันทีแถมสติ๊กเกอร์แพนด้าบีบพุงมาด้วย

“พุงเตี่ยมึงดิ555555 แต่แม่งฟังยังไงก็น่าสงสัยนะเว้ย”

“มึงฟังแล้วเชื่อสนิทใจ มึงก็ไม่ต้องจบมันแล้วมัธยมอะ”  ข้อความจากไอ้ถงทำเขาหลุดขำพรืด เออก็จริงของมัน หลังจากเลิกคุยกับไอ้ถง เขาก็พยายามหาข้อมูลของไอ้บริษัทนี้อยู่จนตีสาม ก็ไม่ได้อะไรนอกจากเป็นบริษัทขายอุปกรณ์ลดน้ำหนัก รีวิวคอร์สโน้นนี่ในพันทิป กับประกาศรับสมัครงานที่ไม่มีอะไรมากกว่าที่พี่หงเล่าให้ฟัง

  ยิ่งหาข้อสงสัยของเขาต่อไอ้บริษัทนี้ยิ่งเพิ่มขึ้น ซ้งยังคลิกไปเรื่อยๆ จนเห็นแผนที่ตั้งบริษัท อยู่ใกล้รถไฟฟ้า อาคารใหญ่โตดูเดินทางสะดวกทีเดียว  ซ้งนั่งมองกูเกิ้ลแมปอย่างชั่งใจ

  กฎของไอ้ซ้ง ถ้าคิดจะเสือกแล้วต้องเสือกให้สุด เดินทางก็ไม่ลำบาก ลองไปดูคงไม่เสียหาย...

 ___________________________________________________________

 

มันจะดีจริงๆเหรอวะ....

เขาหยุดยืนมองขึ้นไปที่อาคารสูงใจกลางเมืองตรงหน้า แดดตอนเที่ยงวันกรุงเทพมหานครส่องแยงตาจนต้องหรี่ตามอง ข้างบนมีป้ายโฆษณาสถาบันลดน้ำหนักติดไว้ใหญ่โต ตรงทางเข้ามีมาสคอตแมวป่าหน้าแป้นยืนทักทายแขกอยู่ เขามาถึงตามที่กูเกิ้ลแมปบอก  ซ้งมองแผนที่ในมือถือสลับกับอาคารข้างหน้าไปมายังไงก็ไม่ผิดที่แน่ๆ

เอาวะ มันอาจจะเป็นแบบในหนัง พอเราเข้าไปบอกพนักงานว่า ’ออกซ์ฟอร์ด ไม่ใช่โบรค’ แล้วเราจะต้องพบความจริง

ซ้งตัดสินใจเดินเข้าไปด้วยศรัทธาแรงกล้าในสายเลือดเดอะค็อปของพี่หงและไอ้ถงว่าแฟนลิเวอร์พูลจะต้องไม่หลอกกัน จริงๆวันนี้เขาชวนไอ้ถงมาด้วยแต่มันบอกว่าขี้เกียจ สุดท้ายคนที่พ่ายแพ้ต่อความอยากรู้อยากเห็นเช่นเขาก็เลยต้องมาคนเดียว

เมื่อเข้ามาในตัวอาคาร สภาพภายในตึกเหมือนฟิตเนสทั่วไป เขาเคยเข้าฟิตเนสมาก่อนถึงไม่เหมือนแต่ก็ใกล้เคียง มีเคาท์เตอร์ด้านหน้า มีช่องให้แตะบัตรสมาชิก ข้างในเป็นที่นั่งพักและเครื่องดื่มไว้บริการ กลุ่มป้าๆในชุดเล่นโยคะกลุ่มหนึ่งกำลังจับกลุ่มคุยกันสนิทสนมก่อนจะพากันวางรองเท้าเดินหายไปด้านใน  บรรยากาศภายในเป็นไปอย่างธรรมดามาก จนดูยังไงก็ไม่น่าจะมีการทดสอบเทคโนโลยีอะไรในนี้ได้แน่ๆ 

ในใจเขาสรรเสริญไปถึงต้นตระกูลหลี่กับตระกูลเตียเรียบร้อย  เขาต้องโดนสองคนนั้นรวมหัวกันหลอกแน่ๆ เทคโลยงเทคโนโลลีบ้าบออะไรมีอาม่าร่วมทดลองวะ ให้กูมาเล่นโยคะร้อนรึไง ถ่อมาถึงศาลาแดงมันไม่ใช่ใกล้ๆนะโว้ย

 

  นายน้อยสองแห่งตระกูลเจี่ยขอจำแค้นนี้ต่อตระกูลหลี่และตระกูลเตียจนวันตาย!

  เขาสบถในใจเป็นชุด มั่นใจว่าตนโดนหลอกแน่แล้ว  ก่อนจะหันหลังกลับไปทางออกเพื่อกลับบ้าน แต่แทนที่เขาจะพบประตูอัตโนมัติ สิ่งที่เขาเห็นมีแต่เงาทะมึนใหญ่ยักษ์อยู่ตรงหน้า ร่างใหญ่ยักษ์ยืนประชิดอยู่ด้านหลังจนเขาหันไปชนเต็มๆ

“สวัสดีครับ  ยินดีต้อนรับสู้บริษัทไกเออร์ ให้เราเป็นผู้ช่วยดูแลหุ่นของคุณ วันนี้เราคอร์สดีๆมาเสนอมากมาย  ไม่ว่าจะเป็นฟิตกล้ามเนื้อเฉพาะส่วนหรือลดไขมันส่วนเกิน  ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจคอร์สไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ”

มาสคอตน้องหุ่นดีที่ควรจะอยู่ข้างหน้าประตูมาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หน้าแป้นแล้นและดวงตาบ้องแบ๊วจ้องตรงมาที่เขาจนขนลุกเกรียวกราวจากสันหลังขึ้นมาถึงคอ

  น่ากลัวชิบหา-

  ซ้งอ้ำๆอึ้งๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยังแหงนหน้าจ้องตาเจ้ามาสคอตอยู่เหมือนกลัวว่าถ้าละสายตามันจะแวบมาข้างๆ เกิดมาเพิ่งเคยเข้าใจหนังผีฝรั่งที่ตุ๊กตามาสคอตเป็นผีก็วันนี้   เขาควรจะตอบอะไร แล้วเมื่อกี้นี้ไอ้แมวนี่มันพูดอะไรนะฟังไม่ทัน  โว้ยแล้วมันจะจ้องตาขนาดนี้ทำไมวะ  คนเค้ามีพ่อมีแม่นะเว้ย เป็นปลากัดก็ท้องแล้วเนี่ย

“มีปัญหาสุขภาพไม่หรือไม่ กำลังต้องการฟิตหุ่นไปทะเลช่วงหน้าร้อนนี้หรือเปล่า หรือว่าสนใจสมัครสมาชิกฟิตเนสตอนนี้เรามีโปรโมชั่นพิเศษเพื่อคุณ เพียงสมัครสมาชิกในสิบนาทีนี้ -- ” เจ้าแมวป่าหน้าแป้นยังจ้อไม่หยุดจนสมองส่วนประมวลผลเขาไม่ทำงาน พี่หง นี่พี่หลอกผมมาเจออะไรวะพี่ ต้องหนี ต้องหนีเท่านั้น  ซ้งครวญในใจ ส่ายหน้าอย่างสมเพชชะตาตนเองขณะมองเจ้าแมวป่าที่ยังแร็พรัวยิ่งกว่า ฟักกลิ้งฮีโร่ฟีทเจอริ่งโจอี้บอยจนเขาจับใจความไม่ได้

“คุณมีปัญหานอนไม่หลับนี่เอง!” เจ้าแมวป่าเอ่ยขึ้นก่อนจะทุบผ่ามือตัวเอง  ห๊ะ อะไร เขายังไม่ทันบอกเลยว่านอนไม่หลับ เมื่อกี้เจ้านี่ถามอะไรเขา

“ปะ เปล่าผมแค่จะบอกว่—“ ยังพูดไม่ทันจบประโยค เจ้ามาสคอตก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่เขา ก่อนจะจัดอีกชุดใหญ่

“คุณคิดถูกแล้วที่เลือกเรา มีปัญญาหาพักผ่อนไม่พอใช่หรือไม่ ปั่นงานโต้รุ่งจนไม่ได้หลับได้นอนหรือเปล่า ไกเออร์ภูมิใจนำเสนอมิติใหม่แห่งการพักผ่อน คุณจะหลับเต็มตื่น เสมือนหลับไปนานแม้เพียงงีบสั้นๆในตอนกลางวัน เลิกกังวลกับการอ่านหนังสือแล้วนอนไม่พ--” เจ้ามาสคอตสาธยายโครงการหนึ่งมาให้เขาฟังด้วยสปีดเท่าเดิม ซ้งแทบจะกรีดร้องในใจเป็นภาษาอารบิก นี่ตกลงเป็นแมวป่าหรือควิกซิลเวอร์ มันจะแร็พให้เดอะแฟลชฟังเหรอยังไง เขาพยายามตั้งสติ ตั้งใจฟังดีๆอีกครั้ง

“รับประกันไม่มีผลข้างเคียง คุณสามารถใช้ชีวิตปกติได้ในเวลากลางวันและใช้เทคโนโลยีของเราในเวลาหลับ นอกจากนี้เรายังมีค่าตอบแทนให้อีกด้วย เพียงคุณเซ็นสัญญาและ เข้ารับการตรวจสุขภาพเล็กๆน้อยๆเท่านั้น”

หูเขาฝึ่งกับคำว่าค่าตอบแทน หรือว่าพี่หงจะไม่ได้หลอกเราจริงๆวะ เขาตั้งสติก่อนจะถามออกไป

“แค่นอนน่ะนะ”

“ใช่แล้ว เทคโนโลยีไกเออร์จะไม่รบกวนการใช้ชีวิตปกติของคุณแต่อย่างใด แต่เราอาจจะต้องขอสัมภาษณ์และตรวจร่างกายคุณเล็กน้อยเท่านั้น เชิญพูดคุยสอบถามกับเจ้าหน้าที่ของเราก่อน” อยู่ๆเจ้ามาสคอตก็ลากเขาไปมีเจ้าหน้าที่อีกคนเข้ามารับช่วงต่อ

“เดี๋ยวๆไปไหนคุยตรงนี้ก็ได---“ ชั่วไม่กี่วินาทีแห่งความสับสนนั้นเหมือนกับในหนัง เขาต้องหนี ทุกคนในตึกนี้คือศัตรู มันต้องลากกูไปตัดไตขายแน่ๆ ซ้งพยายามจะปฏิเสธแต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ยังไม่ทันจะตั้งสติได้  รู้ตัวอีกทีเขามานั่งอยู่ในห้องสัมภาษณ์แล้ว....

 

“คุณ พีรพัฒน์  แซ่เจี่ย อายุ 18ปี”

ชายวัยกลางคนหยิบแฟ้มเอกสารจากกองออกมากางบนโต๊ะ ก่อนเขียนบางอย่างลงไป บรรยากาศในแผนกนี้ต่างจากฟิตเนสด้านนอกอย่างสิ้นเชิงเหมือนเป็นคนละตึกกัน   ข้างในนี้เหมือนบริษัททั่วไปตอนเขาไปหาพ่อที่โรงงาน

นี่เรามาทำอะไรที่นี่วะ....

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวซ้ง เมื่อกี้ข้างนอกมันเป็นฟิตเนสไม่ใช่เหรอวะ แล้วที่นี่ที่ไหน ทำไมบรรยากาศอย่างกับในหนัง เหมือนก๊วนอาม่าโยคะร้อนเป็นแค่เรื่องโกหก

หรือว่า ‘แค่นอนน่ะนะ’ จะเป็น ‘ออกซ์ฟอร์ด ไม่ใช่โบรค’ ของที่นี่จริงๆ

“คุณคงทราบรายละเอียดโครงการมาบ้างแล้ว” ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบก่อนจะคลี่ยิ้มให้เขา เขาพยักหน้าตอบเบาๆ  จริงๆเขาพอได้ฟังคร่าวๆมาจากพี่หงแล้วแต่แค่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

ชายคนนั้นถามคำถามเขาอีกหลายอย่างส่วนมากเป็นคำถามพื้นๆเช่นชื่อ เพศ ให้แนะนำตัว ไม่อยากจะอวดว่าเรื่องแนะนำตัวนี่เขาเตรียมสคริปนี้ไว้ตอบเผื่อติดมหาลัยเรียบร้อย บางวันจิตตกมากๆก็นั่งพูดให้ตุ๊กตาสไปเดอร์แมนที่บ้านฟังด้วยซ้ำ  ไม่คิดว่าจะได้งัดมาใช้ก่อนกำหนด จนเขาตอบคำถามเสร็จ ลุงแกก็ให้เลือกของที่ระลึก เขาตัดสินใจเลือกปากกาที่ดูน่าจะได้ใช้ประโยชน์บ่อยที่สุดมา

“ผมเองก็อยากเลือกอันนั้นเหมือนกัน... เอาเป็นว่า สัมภาษณ์เสร็จแล้วกรุณารับของที่คุณเลือกไปด้วยนะครับ สวัสดีครับ”

 

และวันรุ่งขึ้นเขาก็โดนเรียกตัวมาเซ็นเอกสารสัญญาและรับการตรวจร่างกาย ซ้งนั่งพลิกปึกเอกสารในมือไปมา อัตราค่าจ้างถือว่าน่าพอใจ และหนังสือสัญญาก็ดูน่าเชื่อถือ อ่านดูแล้วยังไม่มีจุดไหนน่าสงสัย อย่างน้อยก็เท่าที่สมองเด็กมัธยมเช่นเขาจะตรวจสอบได้

มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องลองสักตั้งละวะ

เขาคิดในใจก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไป

___________________________________________________________

ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้มานานมาก หวังว่าจะอ่านรู้เรื่องนะคะ/ซับๆขอขอบคุณนักแสดงรับเชิญ พี่หง ของนต. @sr-wish และถงชง ของสหายทิโชโทชิ @toshi2539 

ตอนนี้ยังไม่ได้ทำทวิตโรลเลย ไว้ทำแล้วจะอัพเดทในทวิตหลักและในบล็อกนะคะ

Comment

Comment:

Tweet

400 คะแนน

#6 By Exteen Intersomnia on 2015-05-31 15:58

เฮ้ยเดี๋ยว เรียนแต่งหน้า.....
ทำไมเราอ่านแล้วเรารู้สึกขำรัว ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ โอย ขำตั้งแต่จะไปเรียนแต่งหน้ายันซ้อมพูดกับตุ๊กตาสไปเดอร์แมนที่บ้าน /ขำหนัก แง ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
ไว้มีโอกาสเราจะไปเล่านรกในชีวิตมหาลัยให้ฟังนะคะ UvU (....)

#5 By MiRacLe [Q-Q KuNg] on 2015-05-28 22:43

YNWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
เวลคัมสู่การขายตรงนะน้องซ้งงงงงงงงงงงง 555555
ไอ้พวกแฟนลิเวอร์พูลลลลลล
/มีมาให้พารณแซะเพิ่มสองคนเลยยยยยย

#3 By Wolf.G on 2015-05-28 20:36

/มาต้อนรับหน่องซ้งงง

#2 By I'm ProtozoA on 2015-05-28 20:28

ปาดดดดดดดดดดด /ทันรึเปล่า
ซ้งเพื่อนรัก เพื่อนจะเรียนแต่งหน้าทำไมถามใจเพื่อนดู
มุกเจ้าแม่งจัดเต็มมาก 555555

#1 By PuppyToshi on 2015-05-28 20:15